پرواز جانی بی‌قرار تا قفس سینه‌ی تو

وقت و بی‌وقت پرواز می‌کنم سوی تو، دستم می‌رود لای موهایت، می‌پیچم به قامت بلندت و می‌خواهم تا همیشه همینجا باشم؛ میان بازوان تو، بین پاهایت، لای استخوان‌هایت...

 

حبس شده‌ام در چند لحظه‌ی محدود. نشسته‌ام نفس به نفس تو روی پاهایت و داغ می‌تپیم با هم... قفل شده‌ام به دهانت و تخت ما را سوی خود می‌کشد... دستانم گره خورده دور گردنت و بلندم می‌کنی... طعم تن تو زیر دندانم... خیسی جاری تنت روی تنم و اقیانوسی که آرام می‌گیرد.

 

چه آتش‌ها... چه آتش‌ها...

 

زیر پوست من نفس داغ تو جاری‌ست و بند نمی‌آید.

از یادی که دارم

من می‌دانم که رود زندگی به کدامین سو جاری‌ست. می‌دانم در کدامین تاریخ آمدی و با کدامین باد از خاک من کنده شدی. می‌دانم که این ریسمانی که از قلبم بیرون کشیده شده و در دوردست‌ها گم می‌شود، به تو بند نیست.

همه را می‌دانم.

اما در این جنگل سوخته، باغ شیشه‌ای کوچکی را، لابد با جنون، علم کرده‌ام که در آن همه‌ی رودها به من می‌ریزند و تن تو دوخته شده به تنم و قلب تو زیر پوست من می‌تپد. کافیست که چشم ببندم و آنجا پناه بگیرم تا همه‌ی روایات این سفری که بی‌ هم طی کردیم، بشوند هزارتوی معناداری که در آخر به هم می‌رسانندمان.

این قصه‌ایست که در باغ شیشه‌ای برای خودم می‌گویم و هزار زنگوله از خوشی روی ریسمانی که از قلبم به قلب تو کشیده شده به رقص درمی‌آیند‌.